per-frĭco — Lewis & Short
per-frĭco, cui, cātum, and ctum, āre, v. a.
I Lit., to rub all over, to rub or scratch (class.):
caput unguento,Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62:
totam faciem fuligine,Petr. 22; Cels. 3, 14:
totum corpus,id. 1, 3; Plin. 28, 12, 51, § 190: perfrictis oculis, App. M. 2, p. 125, 28:
dentes,Ov. A. A. 3, 216:
caput sinistrā manu perfricans,scratching his head, Cic. Pis. 25, 61.—
II Transf.: frontem, faciem, os, to rub one's forehead or face, in order to make one's blushes disappear; hence, to lay aside all sense of shame, to cast off shame, summon one's assurance, put on a bold face (class.):
cum os perfricuisti,Cic. Tusc. 3, 18, 41:
vitiosa sunt illa ... perfricare faciem et quasi improbam facere,Quint. 11, 3, 160:
cum perfricuit frontem posuitque pudorem,Mart. 11, 27, 7: perfrica frontem et dic, Calv. ap. Quint. 9, 2, 25: perfricui faciem, Plin. H. N. praef. § 4.