per-mănĕo — Lewis & Short
per-mănĕo, mansi, mansum, 2, v. n.,
ut quam maxime permaneant diuturna corpora,Cic. Tusc. 1, 45, 108; id. Fin. 2, 27, 87:
ira tam permansit diu,Ter. Hec. 3, 1, 25; Sall. J. 5, 5:
Athenis jam ille mos a Cecrope permansit,Cic. Leg. 2, 25, 63.—With ad:
verris octo mensium incipit salire: permanet, ut id recte facere possit, ad trimum,Varr. R. R. 2, 4, 8:
perdiuturna, permanens ad longinquum et immensum paene tempus,Cic. N. D. 2, 33, 85; so,
ad posteros nostros, Decret. Tergest. 2, 26: solus ad extremos permanet ille rogos,Ov. A. A. 2, 120:
ad numerum,Cic. N. D. 1, 37, 105.— With in and acc.:
ultima quae mecum seros permansit in annos,Ov. Tr. 4, 10, 73.— With adv. quo:
quo neque permaneant animae neque corpora nostra,Lucr. 1, 122; v. Lachm. ad h. l.—
Seleucus in maritimā orā permanens,Liv. 37, 21:
in voluntate,Cic. Fam. 5, 2, 10:
in pristinā sententiā,id. Att. 1, 20, 3:
in proposito susceptoque consilio,id. Off. 1, 31, 112:
in officio,Caes. B. G. 5, 4.—*
virtus sola permanet tenoris sui,Sen. Ep. 76, 19.—
in proposito cordis,Vulg. Act. 11, 23:
in gratiā Dei,id. ib. 13, 43:
in fide,id. ib. 14, 21:
in peccato,id. Rom. 6, 1:
in carne,id. Phil. 1, 24:
in eādem regulā,id. ib. 3, 16.