rĕ-fello — Lewis & Short
rĕ-fello, felli, 3, v. a.fallo, qs. falsum redarguere; cf.: si id falsum fuerat, filius Cur non refellit?
Ter. Phorm. 2, 3, 54,
syn.: refuto, redarguo): nosque ipsos redargui refellique patiamur,Cic. Tusc. 2, 2, 5: tu me gewmetrikw=s refelleras, id. Att. 12, 5, 3:
in quo licet mihi fingere, si quid velim, nullius memoriā jam me refellente,id. de Or. 2, 2, 9; id. Ac. 2, 6, 15:
testem,Quint. 5, 7, 9; 5, 13, 3; 12, 8, 14; Suet. Aug. 56 al.;
opp. confirmare,Cic. de Or. 1, 20, 90; so Quint. 3, 9, 6; 5, 2, 2; 5, 7, 36;
12, 1, 45: refellere et redarguere nostrum mendacium,Cic. Lig. 5, 16:
sensus,Lucr. 4, 479:
dicta,Verg. A. 4, 380; 12, 644:
opprobria,Ov. M. 1, 759:
ea magis exemplis quam argumentis,Cic. de Or. 1, 19, 88; 1, 20, 90:
praedicta re et eventis,id. Div. 2, 47, 99:
orationem vitā,id. Fin. 2, 25, 81:
quae dicta sunt,id. ib. 4, 28, 80:
crimen ferro,Verg. A. 12, 16.