rĕ-fŏvĕo — Lewis & Short
rĕ-fŏvĕo, fōvi, fōtum, 2, v. a.,
corpus refoventque foventque,Ov. M. 8, 536:
pectora,id. H. 11, 58; cf.:
artus admoto igne,Curt. 8, 4, 15:
astrictos artus complexibus,Luc. 8, 67 Cort.:
oculos,Plin. 8, 27, 41, § 97:
torpentia membra quiete,Sil. 3, 637:
ignes tepidos,Ov. Am. 2, 19, 15:
vires mollitia caeli,Tac. A. 12, 66; cf. Vell. 2, 113, 2; 1, 15, 1; Stat. Th. 6, 521;
refotus calidis piscinis,Suet. Ner. 27:
refoveatur stercoratione terra,Col. 2, 1, 7: a lassitudine viae sedilibus refotae (sorores). App. M. 5, p. 165, 23:
lectulo,id. ib. 5, p. 160, 1; cf.:
lassitudinem poculis,id. ib. 2, p. 122.—
leni afflatu simulacra refovente,animating, Plin. 36, 15, 22, § 98. —
studia prope exstincta refoventur,Plin. Ep. 3, 18, 5; cf.:
disciplinam castrorum lapsam exstinctamque refovisti,id. Pan. 18, 1; 69, 5:
longā pace cuncta refovente,Curt. 4, 4, 21:
provincias internis certaminibus fessas,Tac. A. 2, 54; cf.:
reliquias partium in Africā,Suet. Caes. 35; Tac. A. 15, 36; cf. id. H. 1, 31 fin.; 3, 58; id. A. 2, 47 fin.:
calefacto simul refotoque animo,Gell. 15, 2, 8:
solaciis,to comfort, Spart. Hadr. 8.