rē^-frĭco — Lewis & Short
rē^-frĭco, ŭi, ātum, 1, v. a. and n.
vulnera,to tear open, Cic. Att. 5, 15, 2; so,
vulnus,id. ib. 12, 18, a, 1; id. Fl. 23, 54:
obductam jam cicatricem,id. Agr. 3, 2, 4.—
memoriam pulcherrimi facti,Cic. Phil. 3, 7, 18; cf.:
rei publicae praeterita fata,id. Pis. 33, 82:
animum memoria refricare coeperat,id. Sull. 6, 19:
ut illa vetus fabula refricaretur,id. Cael. 30, 71:
alicujus desiderium ac dolorem,id. Fam. 5, 17, 4:
dolorem oratione,id. de Or. 2, 48, 199:
admonitu refricatur amor,Ov. R. Am. 729:
lamentationes,App. M. 4, p. 154, 4.—*
crebro refricat lippitudo,Cic. Att. 10, 17, 2.