rĕ-pugno — Lewis & Short
rĕ-pugno, āvi, ātum, 1, v. n.,
nostri primo integris viribus fortiter repugnare,Caes. B. G. 3, 4;
so in milit. lang.: repugnantes noctem diemque obsident,id. ib. 7, 42; id. B. C. 3, 67 fin.; cic. Verr. 2, 5, 35, § 91; Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12, C, §§
1 and 3: in repugnando telis obruta est,Liv. 29, 33; Verg. A. 11, 749:
oppidanis non repugnantibus,Just. 12, 7, 8.—
catuli pantherarum unguibus ac pedibus morsuque repugnant,Lucr. 5, 1037; cf.:
de praedā (volucres),id. 5, 1082:
Catone acerrime repugnante,Caes. B. C. 1, 32:
consules neque concedebant neque valde repugnabant,Cic. Fam. 1, 2, 2; cf. id. Ac. 2, 13, 41:
haec bene dicuntur, nec ego repugno,id. Fin. 2, 28, 90:
adversante et repugnante naturā,id. Off. 1, 31, 110; so (with adversari) id. ib. 3, 19, 78; id. de Or. 2, 44, 187;
with resistere,Hirt. B. G. 8, 22 fin.:
nec ego repugno: sed inter sese ipsa pugnant,Cic. Fin. 2, 28, 90.—
ego omnibus meis opibus ... repugnarim et restiterim crudelitati,Cic. Rab. Perd. 5, 15:
fortunae (with obsistere),id. Fin. 4, 7, 17:
fratri tuo (preceded by resistere fratri tuo),id. Fam. 5, 2, 10:
his perturbationibus,id. Tusc. 3, 11, 25:
dictis,Ov. M. 2, 103:
amori,id. ib. 10, 319:
patronis,Quint. 6, 1, 38:
historiae cuidam tamquam vanae,id. 1, 8, 20:
cui in ullā re,Plin. Ep. 8, 6, 12; cf.:
tibi in hoc uno,id. ib. 7, 14, 2:
alicujus voluntati,id. ib. 8, 6, 10:
precibus,Sen. Med. 294:
his omnibus rebus unum repugnabat, quod, etc.,one consideration opposed itself, Caes. B. G. 1, 19.—
resistere et repugnare contra veritatem non audet,Cic. Rosc. Com. 17, 51:
circa quae si is, qui instituetur, non repugnaverit, etc.,i. e. shows himself not indocile, Quint. 8 prooem. § 8.—Poet., with ne:
si quis, ne fias nostra, repugnat,Ov. H. 20, 121; Col. 7, 10, 7 (al. ut).—With obj.-clause:
mulier prohibet se concipere atque repugnat,and opposes it, Lucr. 4, 1269; 1088:
amare repugno Illum, quem fieri vix puto posse meum,Ov. H. 17, 137; cf. once in pass.:
et a vobis diversitas defendenda est, sicuti et a nobis repugnanda,to be opposed, Tert. adv. Marc. 3, 16 fin.—
cum id censuisset Cassius, Brutus repugnaverat,Vell. 2, 58, 2.—
sed syllaba contumax repugnas,Mart. 9, 11, 12:
repugnat invidia furiosa,Vop. Prob. 22.—
quidquid antecedit quamque rem, id cohaeret cum re necessario: et quicquid repugnat id ejusmodi est, ut cohaerere numquam possit,Cic. Top. 12, 53:
simulatio amicitiae repugnat maxime,id. Lael. 25, 92:
sed haec inter se quam repugnent, plerique non vident,id. Tusc. 3, 29, 72; so,
inter se,id. N. D. 1, 12, 30; Quint. 1, 5, 65:
repugnat recte accipere et invitum reddere,Cic. Top. 4, 21; cf.:
nam illud vehementer repugnat, eundem et beatum esse et multis malis oppressum. Haec quomodo conveniant, non sane intellego,id. Fin. 5, 26, 77:
sensus moresque repugnant,Hor. S. 1, 3, 97.— Hence, rĕpugnans, antis, P. a. (acc. to II. B.), contrary, opposed, repugnant; comp.: quo quid repugnantius dici possit, non video, Lact. Ira Dei, 9.— As subst.: rĕpugnantĭa, ĭum, n.; in rhet., contradictions (syn. contraria):
locus ex repugnantibus,Cic. de Or. 2, 40, 170; id. Top. 4, 19; 12, 53; Quint. 5, 8, 5; 5, 10, 2; 5, 11, 31; 6, 3, 66.—Adv.: rĕpugnanter (acc. to repugno, II. A.), unwillingly, with repugnance (very rare):
aliquid patienter accipere, non repugnanter,Cic. Lael. 25, 91; Amm. 20, 8, 4.