rĕ-signo — Lewis & Short
rĕ-signo, āvi, ātum, 1, v. a.
litteras,Plaut. Trin. 3, 3, 65; Cic. Att. 11, 9, 2:
testamenta,Hor. Ep. 1, 7, 9; Dig. 28, 1, 23; 29, 3, 6:
loculos,Plin. 14, 13, 14, § 89.—Poet.:
perjuria Graia resignat,breaks through the faithless band, Sil. 17, 426: (Mercurius) lumina morte resignat, opens the eyes of the dead whom he is about to conduct to Orcus, Verg. A. 4, 244.—
rescindere, dissolvere): tabularum fidem,Cic. Arch. 5, 9:
ne quid ex constituti fide resignaret,violate, Flor. 4, 7, 14 Duker:
pacta,Sil. 4, 790:
jura leti (Mercurius),Prud. adv. Symm. 1, 90:
quorum mors resignata est,Lact. 7, 22 fin.—
venientia fata,Ov. F. 6, 535:
hoc, quod latet, etc.,Pers. 5, 28: verba, Mart. 9, 36, 5. —
resignare antiqui dicebant pro rescribere, ut adhuc subsignare dicimus pro subscribere,Fest. p. 281, 31 Müll.: resignatum aes dicitur militi, cum ob delictum aliquod jussu tribuni militum, ne stipendium ei detur, in tabulas refertur. Signare enim dicebant pro scribere, id. pp. 284 and 285 ib.; Cato ap. Serv. Verg. A. 4, 244. — Hence, to give back, resign, = reddere:
laudo manentem (Fortunam): si celeres quatit Pennas, resigno quae dedit,Hor. C. 3, 29, 54:
cuncta resigno,id. Ep. 1, 7, 34.