2. scūtum — Lewis & Short
scūtum, i, n. (
I masc. collat. form scū-tus, Turp. ap. Non. 226, 13) [sku=tos].
I An oblong shield, made of boards fastened together, and covered with leather, a buckler (whereas clipeus denotes a round shield, target of metal; cf. Veg. Mil. 2, 18): scutum pro clipeo,
Liv. 1, 43: pedestre, of the infantry, Quadrig. ap. Gell. 9, 13, 14; 9, 13, 16; Liv. 6, 8; 7, 10: equestria,
of the cavalry, id. 43, 6: ad galeas induendas scutisque tegimenta detrahenda tempus defuit,
Caes. B. G. 2, 21: scutis ex cortice factis aut viminibus intextis,
id. ib. 2, 33: sublato scuto,
id. B. C. 2, 35: abjecto scuto fugere,
Cic. Tusc. 2, 23, 54: ut non modo non abjecto, sed ne rejecto quidem scuto fugere videar,
id. de Or. 2, 72, 294: scutum reliquisse praecipuum flagitium,
Tac. G. 6: hastas et scuta reclinant,
Verg. A. 12, 130: fulgentia,
id. ib. 8, 93: longa,
id. ib. 8, 539; Ov. Tr. 4, 1, 73; Liv. 7, 26; 38, 17: erectum altius,
Amm. 24, 4, 4.—
B Transf., heavyarmed soldiers, men bearing shields (late Lat.): oppidum, ordine circumdatum trino scutorum, oppugnabat,
Amm. 24, 4, 10: Agilo, scutorum densitate contectus,
id. 21, 12, 18 al.—
II Trop., a shield, i. e. a defence, protection, sheiter, safeguard (rare): sed ne quod tamen scutum dare in judicio viderentur eis, quos, etc.,
Cic. Tull. 18, 43: scuto vobis magis quam gladio opus est,
Liv. 3, 53 fin. (for which, just before: praesidia libertatis non licentiae ad impugnandos alios): Fabius novam de Hannibale victoriam commentus est, non pugnare. Hinc illud ex populo, ut Imperii scutum vocaretur,
Flor. 2, 6, 27; cf.: Deus, scutum meum,
Vulg. 2 Reg. 22, 3: scutum fidei,
id. Eph. 6, 16.