sīcŭbi — Lewis & Short
sīcŭbi, adv.si-ubi; cf. sicunde, from si-unde,
sicubi nactus eris,Cic. Tusc. 1, 43, 103:
sicubi inciderit,id. Att. 15, 29, 1:
sicubi aderit Gellius,id. Sest. 51, 110:
sicubi est certamen, scutis magis quam gladiis geritur res,Liv. 9, 41 fin.:
sicubi loco cessum, si terga data hosti, tamen, etc.,id. 7, 13:
sicubi artiora erant,Tac. Agr. 37:
ubi est igitur exceptum foedere Gaditano? etc. ... Nusquam. Ac sicubi esset, etc.,Cic. Balb. 14, 32:
sicubi magna Jovis antiquo robore quercus Ingentes tendat ramos, aut sicubi nigrum Ilicibus crebris sacrā nemus accubet umbrā,Verg. G. 3, 332 sq.:
sicubi dimicarent (gladiatores),Suet. Caes. 26:
sicubi clarorum virorum sepulcra cognosceret, inferias Manibus dabat,id. Calig. 3:
per litora passim Diffugiunt, silvasque, et sicubi concava furtim Saxa, petunt,Verg. A. 5, 677; Stat. Achill. 2, 410.