tardo — Lewis & Short
tardo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.id..
syn.: remoror, impedio): aut impedire profectionem aut certe tardare,Cic. Fam. 7, 5, 1:
cursum,id. Tusc. 1, 31, 75:
pedes (alta harena),Ov. H. 10, 20:
alas,Hor. C. 2, 17, 25:
at non tardatus casu neque territus heros,Verg. A. 5, 453:
tardante sagittā Interdum genua impediunt,id. ib. 12, 746:
nos Etesiae vehementissime tardarunt,Cic. Att. 6, 8, 4:
celeritatem insequendi,Hirt. B. G. 8, 14:
palus Romanos ad insequendum tardabat,Caes. B. G. 7, 26:
quas non altitudo montis tardare potuisset,id. ib. 7, 52; 3, 70; cf. Cic. Verr. 2, 3, 57, § 130:
tormentorum administrationem,Caes. B. C. 2, 2:
impetum hostium,id. B. G. 2, 25:
impetum,id. ib. 7, 46; id. B. C. 1, 27:
studia alicujus,Cic. Or. 1, 3:
illum in persequendi studio maeror, hos laetitia tardavit,id. Imp. Pomp. 9, 22:
aliquem socors ipsius natura,id. Brut. 68, 239:
vereor, ne exercitus nostri tardentur animis,id. Phil. 11, 10, 24:
me ratio pudoris a praesentis laude tardaret,id. Caecin. 27, 77.—With inf.:
propius adire tardari,Caes. B. C. 2, 43.—
syn.: cunctor, moror): tu mitte mihi quaeso obviam litteras, numquid putes rei publicae nomine tardandum esse nobis,Cic. Att. 6, 7, 2:
fuci tardantes,Plin. 11, 11, 11, § 27:
mors non tardat,Vulg. Ecclus. 14, 12; id. Exod. 22, 29; id. Heb. 10, 37.