translātīcĭus — Lewis & Short
translātīcĭus (trālātīcĭus) or -tĭus, a, um, adj.translatum, v. transfero; in jurid. and publicists' lang.,
edictum,an edict which a magistrate receives as made by his predecessors, Cic. Verr. 2, 1, 44, § 114; 2, 1, 45, § 117; id. Att. 5, 21, 11; Gell. 3, 18, 7:
jus,Suet. Aug. 10. —
di sunt locuti more translaticio,Phaedr. 5, 7, 24:
funus,Suet. Ner. 33:
postulationes,id. ib. 7 fin.:
translatitia et quasi publica officia,Plin. Ep. 9, 37, 1:
deformitas,Petr. 110:
propinatio,id. 113:
humanitas,id. 114:
verba,Gell. 9, 9, 8:
hoc tralaticium est,is common, old, Cic. Fam. 3, 8, 4:
animalia (quaedam alicubi) non nasci, translaticium: invecta emori, mirum,Plin. 10, 29, 41, § 76; 7, 5, 4, § 39: nostri enim haec tralaticia, the ordinary course of affairs, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 5, 2.—