vēnātor — Lewis & Short
vēnātor, ōris, m.venor,
COLLEGIVM VENATORVM,Inscr. Murat. 531, 2.—In apposit.:
venator canis,a hunting-dog, hound, Verg. A. 12, 751:
equus,a hunting-horse, hunter, Stat. Th. 9, 685; cf. venatrix.—
venator adest nostris consiliis cum auritis plagis,Plaut. Mil. 3, 1, 14:
physicus, id est speculator venatorque naturae,Cic. N. D. 1, 30, 83.