vēnor — Lewis & Short
vēnor, ātus (
I inf. parag. venarier, Lucr. 5, 1248; gen. plur. part. venantum, Verg. A. 9, 551 al.), 1, v. dep. n. and a., to hunt, chase (cf.: capto, aucupor).
I Neutr.:
qui venari solent,Cic. Fam. 2, 11, 2:
quo me in silvam venatum vocas?Plaut. Men. 5, 2, 82:
venatum in nemus ire parant,Verg. A. 4, 117:
canum alacritas in venando,Cic. N. D. 2, 63, 158:
tigris venatur,Val. Fl. 1, 493:
tu praecipue curvis venare theatris,Ov. A. A. 1, 89.—Prov.:
stultitia est venatum ducere invitas canes,Plaut. Stich. 1, 2, 82:
piscari in aëre, Venari autem jaculo in medio mari,id. As. 1, 1, 87.—Part. as subst.:
voces venantum,of hunters, Phaedr. 1, 12, 7.—
II Act.:
i modo, venare leporem,Plaut. Capt. 1, 2, 81:
canibus leporem, dammas,Verg. G. 3, 410:
vespae muscas grandiores venantur,Plin. 11, 21, 24, § 72:
conchae hiantes venantur cibum,id. 32, 11, 54, § 154:
fugientes cum mari pisces,id. 16, 1, 1, § 3.—
B Trop., to hunt or seek after, to pursue a thing (mostly poet.):
laudem modestiae,Auct. Her. 4, 3, 5:
suffragia ventosae plebis,Hor. Ep. 1, 19, 37:
viduas avaras frustis et pomis,id. ib. 1, 1, 78:
viros oculis (filia),Phaedr. 4, 5, 4; cf.:
amores,Ov. Med. Fac. 27.—Pass., Enn. Trag. 335; Prisc. p. 734 P.