1. vĭtŭpĕro — Lewis & Short
vĭtŭpĕro, āvi, ātum (
deos,Plaut. Mil. 3, 1, 142:
an mavis vituperarier falso quam vero extolli?id. Most. 1, 3, 21:
notare ac vituperare,Cic. de Or. 2, 85, 349:
multimodis cum istoc animo es vituperandus,Ter. Phorm. 3, 1, 1:
Pompeius noster in amicitiā P. Lentuli vituperatur,Cic. Q. Fr. 2, 6, 5:
artem aut scientiam aut studium quodpiam vituperare propter eorum vitia, qui in eo studio sunt,Auct. Her. 2, 27, 44:
si quis universam (philosophiam) velit vituperare,Cic. Tusc. 2, 1, 4:
mensae, quae a Platone graviter vituperantur,id. Fin. 2, 28, 92:
tuum consilium,id. Mur. 29, 60:
(Rhodiorum res publica) minime quidem vituperanda,id. Rep. 3, 35, 48.— Prov.: qui caelum vituperant, who find fault with heaven itself, i. e. are satisfied with nothing, Phaedr. 4, 7, 26.—*
cur omen mihi vituperat?Plaut. Cas. 2, 6, 59 dub.