vŏcābŭlum — Lewis & Short
vŏcābŭlum, i, n.id.,
I an appellation, designation, name of any thing (cf.: nomen, vox).
I In gen.:
philosophorum habent disciplinae ex ipsis Vocabula,Ter. Eun. 2, 2, 33:
nomen est, quo suo quaeque (persona) proprio et certo vocabulo appellatur,Cic. Inv. 1, 24, 34:
si res suum nomen et proprium vocabulum non habet, ut pes in navi, etc.,id. de Or. 3, 40, 159:
neque verborum tanta copia sit in nostrā linguā, res ut omnes suis certis ac propriis vocabulis nominentur,id. Caecin. 18, 51:
rebus non commutatis immutaverunt vocabula,id. Leg. 1, 13, 38; cf.:
ex more imponens cognata vocabula rebus,Hor. S. 2, 3, 280:
proferet in lucem speciosa vocabula rerum,id. Ep. 2, 2, 116; cf. Lucr. 5, 1042:
Chaldaei non ex artis, sed ex gentis vocabulo nominati,Cic. Div. 1, 1, 2; id. N. D. 1, 15, 38:
vocabula tantum pecuniarum,id. Pis. 37, 90:
cui nomen neniae: quo vocabulo etiam Graecis cantus lugubres nominantur,id. Leg. 2, 24, 62:
liberta, cui vocabulum Acte fuit,Tac. A. 13, 12:
artifex, vocabulo Locusta,by name, id. ib. 12, 66:
multa renascentur, quae jam cecidere, cadentque, Quae nunc sunt in honore, vocabula,Hor. A. P. 71:
juncta vocabula sumere,Ov. F. 3, 511:
ululatus, neque enim alio vocabulo potest exprimi theatris quoque indecora laudatio,Plin. Ep. 2, 14, 13.—
II In partic., in gram., a substantive, both in gen. and as an appellative noun in partic. (in contradistinction to nomen, as denoting a proper name;
v. nomen): Aristoteles orationis duas partes esse dicit, vocabula et verba, ut homo et equus, et legit et currit,Varr. L. L. 8, §§ 11, 12, 45, 52 sq., 80 Müll; Quint. 1, 4, 20; Sen. Ep. 58, 6.