vŏluptas — Lewis & Short
vŏluptas, ātis (
omne id, quo gaudemus, voluptas est, ut omne, quo offendimur, dolor,Cic. Fin. 1, 11, 37; cf.:
huic verbo (voluptatis) omnes qui Latine sciunt, duas res subiciunt, laetitiam in animo, commotionem suavem jucunditatis in corpore,id. ib. 2, 4, 13 sq.:
voluptas quae percipitur ex libidine et cupiditate (syn. jucunditas),Cic. Verr. 2, 1, 21, § 57:
nulla capitalior pestis quam voluptas corporis,id. Sen. 12, 39:
ex tuis litteris cepi una cum omnibus incredibilem voluptatem,id. Fam. 5, 7, 1:
nec vero sum inscius, esse utilitatem in historiā, non modo voluptatem. Quid? cum fictas fabulas ... cum voluptate legimus?id. Fin. 5, 19, 51:
frui voluptatibus,id. N. D. 1, 30, 84 et saep.:
novum denique officium instituit a voluptatibus, an officer in the imperial household,master of the revels, Suet. Tib. 42 fin.—
mea voluptas,my joy, my charmer, Plaut. Truc. 2, 4, 2:
care puer, mea sera et sola voluptas,Verg. A. 8, 581.—
ne minimo quidem temporis voluptates intermissae,Tac. H. 3, 83; Vop. Aur. 34; id. Prob. 19; Treb. Gall. 9 al. —
suam voluptatem explere,Ter. Hec. 1, 1, 12; cf. Plaut. Am. prol. 19; cf. Gell. praef. § 14.—