1. ψόφος · psophos — Beekes
ψόφος [m.] ‘clangour, noise, crash, vain noise, idle babble’ (h. Merc.). «Ὧν «COMP E.g. yooo-derj ‘fearing noise’ (PL), ἄ-ψοφος ‘noiseless’ (S., E., Arist.). DER 1. ψοφ- ὠδηης ‘full of noise’ (Hp. Arist.). 2. ψοφαξ [m.] epithet (inscr. Phrygia). 3. ψοφ-ἔω ‘to make noise or clamour, sound, blow’ (IA), also with ano-, ovv-, ém-, etc; thence -ησις (also with ἀπο-, ént-) [f.] ‘making a noise’ (Cratin., Arist., Plu.), … — [Beekes, s.v. ψόφος, p. 1721]
2. ψόφος · psophos — Chantraine
ψόφος lombaires » (Gloss.), ψυαδικός « qui souffre de lumbago » {(Orib.}, ψοΐτης μυελός m. «partie lombaire de la moelle épinière » (Gal.). Et.: Si ψυ- représente bien le timbre originel, il est possible que l'initiale 4-/p- repose sur un plus ancien σφ- (οἵ. φιν et We pour σφε, etc., ψάκελον à côté de 2 σφάκελος et φάκελος 7). Α ce moment on ne peut écarter complètement l’idée d’un rapport avec ὀσφῦς en admettant, … — [Chantraine, s.v. ψόφος, p. 1313]
3. ψόφος · psophos — Chantraine
ψόφος : m. «vacarme, grand bruit qui se produit », «cri» inarticulé d'animaux, «grand bruit + que l’on fait de quelque chose en paroles (H. Herm., att., hell.). Au second terme de composés : ἄ-ψοφος «sans bruit» (S, E., Arist., Com. Adesp.), Ëu- «sonores (AP). Au premier terme : ψοφο-δεῆς «qui craint le bruit», pour des animaux, des hommes (PL, pap. πιδ 8, av. D.H., Plu.), -εἰδῆς à propos de consonnes (D.H.), -μήδης … — [Chantraine, s.v. ψόφος, p. 1313]
4. ψόφος · psophos — Frisk
ψόφος m. “Schall, Geräusch, Getöse, eitler Lärm, leeres Geschwätz’ (seit h. Mere.). Kompp., z.B. ψοφο-δεής "Geräusch fürchtend’ (Pl. usw.), ἄτψοφος “geräuschlos’ (S., E., Arist.u.a.). — Davon 1. ψοφ-ὦδης "geräuschvoll’ (Hp., Arist.). 2. -a& m. Beiname (Inschr. Phrygien). 3. -&w, auch m. äno-, συν-, Enıu.a., “ein Geräusch od. Lärm machen, ertönen, erklingen’ (ion. att.; ngr. auch ‘sterben’, Euphemismus od. … — [Frisk, s.v. ψόφος, p. 2112]
5. ψόφος · psophos — Frisk
ψόφος. Hierher viell. noch ἐπίσσοφος N. eines jährlich wechselnden Beamten in Thera (Test. Epict.), wenn eig. “Aufseher’, mit Dissim. von Ἐἐπι-ψέφω; vgl. ψέφει = φροντίζει usw. und Schwyzer 329 u. 460. Anders Brugmann IF 16 (1904) 499f. — [Frisk, s.v. ψόφος, p. 2316]
6. ψόφ-ος · psoph-os — LSJ
noise, knocking, crashnoise (prop. of one thing striking against another, Arist. de An. 420a21; or of insects, which produce a sound, but not by the larynx, Id. HA 535a28; opp. φωνή, Id. de An. 420b29, HA 535b31, al.; ψόφος μόνον [τὸ σῖγμα] Pl. Tht. 203b, cf. Lg. 669d, Aristox. ap. D.H. Comp. 14); first in h.Merc. 285, ἄτερ ψόφου; γλώσσης ψ. E. HF 229; φιλημάτων S. Fr. 537; ψόφοι ἀνέμων Pl. R. 397a; of rolling stones, X. An. 4.2.4; of footsteps, ψόφῳ τῷ ἐκ τοῦ προσιέναι αὐτοὺς ἀντιπαταγοῦντος τοῦ ἀνέμου Th. 3.22, cf.
2 mere sound, noise, noise, mere soundsmere sound, noise, τοῦ σοῦ ψ. οὐκ ἂν στραφείην your noise will never turn me, S. Aj. 1116; κενὸς ψ. E. Rh. 565; εὐδοξία ψόφος ἐστὶ μαινομένων ἀνθρώπων Diog. ap. Arr. Epict. 1.24.6; ψόφοι mere sounds, of high-sounding words or names, ὁ μὴ φρονῶν . . ψόφοις ἁλίσκεται Men. 737, cf. Alciphr. 2.3, Luc. DMeretr. 15.3, Arr. Epict. 2.6.19; ψόφου πλέως, of Aeschylus, Ar. Nu. 1367; ὁ ψ. τῶν ῥημάτων, of his language, Id. Ra. 492.