ac-cresco — Lewis & Short
ac-cresco (adc.), ēvi, ētum, 3, v. n.,
nobis jam paulatim adcrescere puer incipiat,Quint. 1, 2, 1; so,
adcrescens imperator,Amm. 27, 6, 13:
eruca,Plin. 11, 32, 37; ib. 35, 41:
flumen subito,Cic. Inv. 2, 31, 97; so,
nondum adcrescente unda,Tac. A. 2, 8:
caespes jam pectori usque adcreverat,id. ib. 1, 19.—Part.:
adcretus, in pass. sense,wrapped up, Plin. 11, 32, 37.—
valetudo decrescit, adcrescit labor,Plaut. Curc. 2, 1, 4:
amicitiam, quae incepta a parvis cum aetate adcrevit simul,Ter. And. 3, 3, 7:
dolores,Nep. Att. 21, 4:
invidia,Hor. S. 1, 6, 26:
magnum facinus,Sen. Ben. 1, 10, 4.—
si decem jugera (agri) alluvione adcreverint,Dig. 19, 1, 13, § 14:
veteribus negotiis nova adcrescunt,Plin. Ep. 2, 8, 3:
sibi adcrescere putat, quod cuique adstruatur,id. Pan. 62, 8:
trimetris adcrescere jussit nomen iambeis,Hor. A. P. 252:
cum dictis factisque omnibus vana accresceret fides,Liv. 1, 54, 2.—Hence,
jus adcrescendi,the right of increase, Gai. 2, 126; Dig. 7, 2, 1, § 3 al.