ăd-aequo — Lewis & Short
ăd-aequo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
qui cum virtute fortunam adaequavit,Cic. Arch. 10, 24:
quae ... admonet, commemorationem nominis nostri, cum omni posteritate adaequandam,id. ib. 11, 29:
in summa amicorum copia cum familiarissimis ejus est adaequatus (i. e. par habitus),id. Balb. 28, 63.—
aequo and aequiparo): molibus ferme (oppidi) moenibus adaequatis,on a level with, Caes. B. G. 3, 12:
omnia tecta solo adaequare,to level with the ground, Liv. 1, 29:
quibus duobus operibus vix nova haec magnificentia quidquam adaequare potuit,id. ib. 56; and with solo understood:
Alesiam flammis adaequare,Flor. 3, 10, 23:
cum Claudius libertos sibique et legibus adaequaverit,Tac. A. 12, 60:
colonias jure et dignatione urbi ... adaequavit,Suet. Aug. 46; so Dom. 2.—
qui formam, aetatem, genus mortis magni Alexandri fatis adaequarent,Tac. Ann. 2, 73.—
aequo and aequiparo): ne quid absit quod deorum vitam possit adaequare,Cic. Univ. 11:
longarum navium cursum adaequaverunt,Caes. B. G. 5, 8:
ut muri altitudinem acervi armorum adaequarent,id. ib. 2, 32; cf. id. B. C. 2, 16, and Sall. J. 4.
turris quae moenibus adaequaret, Auct. B. G. 8, 41: se virtute nostris adaequare non posse intellegunt,Caes. B. C. 2, 16 Dinter, where some read nostros: adaequare apud Caesarem gratiā, sc. Aeduis, id. B: G. 6, 12.