ad-jăcĕo — Lewis & Short
ad-jăcĕo, cŭi, no
Tuscus ager Romano adjacet,Liv. 2, 49, 9;
mari,id. 26, 42, 4; Plin. 6, 17, 21, § 56; Front. Strat. 3, 9, 5:
cum Romani adjacerent vallo,Tac. A. 1, 65:
munitionibus,id. ib. 4, 48:
adjacet undis moles,Ov. M. 11, 729:
quae adjacent torrenti Jeboc,Vulg. Deut. 2, 37.—Trop.:
velle adjacet mihi,Vulg. Rom. 7, 18; 7, 21.—
gentes, quae mare illud adjacent,Nep. Tim. 2, 1:
Etruriam,Liv. 7, 12, 6 (v. Alschefski and Weissenb. ad h. l.).—
ad Syrtim,Mel. 1, 7, 2; so perh. also Caes. B. G. 6, 33, 2: quae (regio) ad Aduatucos adjacet (for the lect. vulg. Aduatucos or Aduatucis), and id. B. C. 2, 1; v. adigo fin.—
adjacet (via) et mollior et magis trita,Quint. 1, 6, 22:
adjacente Tiberi,Tac. H. 2, 93; so,
adjacentes populi, i. q. propinqui,contiguous, neighboring, Tac. A. 13, 55.—And adjăcentĭa, ium, n., the adjoining country:
lacum in adjacentia erupturum,Tac. A. 1, 79; 5, 14:
projecto nitore adjacentia inlustrare,Plin. 37, 9, 52, § 137.