admīrātĭo — Lewis & Short
admīrātĭo, ōnis, f.admiror.
tua divina virtus admirationis plus habet quam gloriae,Cic. Marcell. 26:
qui (plausus) non numquam ipsa admiratione compressus est,id. Deiot. 34:
perspicua admiratione declaratur,id. Balb. 2; id. Off. 2, 10, 36.— More freq. with gen. of object:
copiose sapienterque dicentis,Cic. Off. 2, 14:
si quid fuit in isto studio admirationis,id. Mur. 25:
admiratione afficiuntur ii,id. ib. 2, 10:
admiratio nonnulla in bestiis aquatilibus,id. N. D. 2, 48, 124 al.:
cuivis inicere admirationem sui,Nep. Iph. 3:
hominis admiratio,Cic. Arch. 4:
admiratio viri,Liv. 9, 8; so id. 7, 34; Suet. Ner. 52 al.:
in magna admiratione esse,to be greatly admired, Plin. 36, 5, 10, § 32.—In plur.:
haec sunt, quae admirationes in bonis oratoribus efficiunt,Cic. de Or. 1, 33; so id. Brut. 84, 290; Vitr. 7, 13.—
admiror, admirabilis): hoc mihi maximam admirationem movet,Cic. Phil. 10, 2; so,
habere,id. Fam. 5, 12, 18:
divitiarum,id. Off. 2, 20; id. de Or. 2, 62; id. Or. 3 al.:
admiratio ancipitis sententiae,Liv. 21, 3:
non sine admiratione,Suet. Calig. 19; so Plin. 7, 12, 10, § 56; 16, 26, 44, § 107:
ut admirationem faciam populo,Vulg. Isa. 29, 14:
miratus sum illam admiratione magna,ib. Apoc. 17, 6.—Also with quod:
(Decium) admiratio incessit, quod nec pugnam inirent, etc.,Liv. 7, 34, 12.