1. af-fīnis — Lewis & Short
af-fīnis (better adf-), e, adj. (
abl. adfini, Cic. de Or. 1, 15, 66;I
once adfine,Ter. Hec. 5, 3, 9; cf. Schneid. Gram. II. 222).
I Lit., that is neighboring or a neighbor to one (ADFINES: in agris vicini, Paul. ex Fest. p. 11 Müll.), bordering on, adjacent, contiguous:
gens adfinis Mauris, = confinis,Liv. 28, 17:
saevisque adfinis Sarmata Moschis,Luc. 1, 430; also, near by family relationship, allied or related to by marriage, khdestei=s; and subst., a relation by marriage (opp. consanguinei, suggenei=s), as explained by Modestin. Dig. 38, 10, 4:
adfines dicuntur viri et uxoris cognati. Adfinium autem nomina sunt socer, socrus, gener, nurus, noverca, vitricus, privignus, privigna, glos, levir, etc.: ego ut essem adfinis tibi, tuam petii gnatam, Att. ap. Paul. ex Fest. s. v. numero, p. 170 Müll. (Trag. Rel. p. 201 Rib.): Megadorus meus adfinis,my son-in-law, Plaut. Aul. 3, 4, 14; Ter. Heaut. 5, 1, 63:
tu me, adfinem tuum, repulisti,Cic. Red. in Sen. 7: ex tam multis cognatis et adfinibus, id. Clu. 14; id. ad Quir. 5:
Caesarem ejus adfinem esse audiebant, Auct. B. Afr. 32: quanto plus propinquorum, quo major adfinium numerus,Tac. G. 20, 9:
per propinquos et adfines suos,Suet. Caes. 1:
adfinia vincula,Ov. P. 4, 8, 9.—
II Fig., partaking, taking part in, privy to, sharing, associated with; constr. with dat. or gen.; in Pac. with ad: qui sese adfines esse ad causandum volunt, Pac.ap.Non. 89, 11 (Trag. Rel. p. 80 Rib.):
publicis negotiis adfinis, i. e. implicitus, particeps,taking part in, Plaut. Trin. 2, 2, 55; Ter. Heaut. 2, 1, 1:
duos solos video adfines et turpitudini judicari,Cic. Clu. 45:
huic facinori,id. Cat. 4, 3:
culpae,id. Rosc. Am. 7, 18; id. Inv. 2, 44, 129; 2, 10:
noxae,Liv. 39, 14.