af-firmo — Lewis & Short
af-firmo (better adf-), āvi, ātum, 1, v. a.
dicendum est mihi, sed ita, nihil ut adfirmem, quaeram omnia,Cic. Div. 2, 3; so id. Att. 13, 23; id. Brut. 1, 1:
jure jurando,Liv. 29, 23:
quidam plures Deo ortos adfirmant,Tac. G. 2; cf. id. Agr. 10:
adfirmavit non daturum se,he protested that he would give nothing, Suet. Aug. 42.—Impers.:
atque affirmatur,Tac. H. 2, 49.—Hence,
adfirmare spem alicui,Liv. 1, 1:
opinionem,id. 32, 35:
dicta alicujus,id. 28, 2:
aliquid auctoritate sua,id. 26, 24:
populi Romani virtutem armis,Tac. H. 4, 73:
secuta anceps valetudo iram Deūm adfirmavit,id. A. 14, 22.—Hence, * affirmanter (adf-), adv. (of the absol. P. a. affirmans), with assurance or certainty, assuredly:
praedicere aliquid,Gell. 14, 1, 24; and: af-firmātē (adf-), adv. (of the absol. P. a. affirmatus), with asseveration, with assurance, certainly, assuredly, positively:
quod adfirmate, quasi Deo teste promiserit, id tenendum est,Cic. Off. 3, 29.—Sup.:
adfirmatissime scribere aliquid,Gell. 10, 12, 9.