bĭlinguis — Lewis & Short
bĭlinguis, e, adj.bis - lingua,
corvinus, Canusini more bilinguis,Hor. S. 1, 10, 30:
sed jam bilingues erant, paulatim a domestico externo sermone degeneres,Curt. 7, 5, 29.—
tamquam proserpens bestia, est bilinguis et scelestus,Plaut. Pers. 2, 4, 28:
edico prius, Ne duplicis habeatis linguas, ne ego bilinguis vos necem,id. Truc. 4, 3, 7 (cf. id. Poen. 5, 2, 74:
bisulcilingua quasi proserpens bestia): quippe domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis,Verg. A. 1, 661:
homo,Phaedr. 2, 4, 25; Sil. 2, 56:
os,Vulg. Prov. 8, 13:
socii,Sil. 16, 157:
insidiae,Claud. B. Gild. 284.—