1. brūtus — Lewis & Short
brūtus, a, um, adj.kindr. with ba^ru/s, perh. contr. from barutus, a lengthened form of barus, like actutum, astutus, cinctutus, versutus, from actu, astus, cinctus, versus; cf. also bri=qu/s, heavy, weighty; Fr. and Engl. brute, brutal.
pondus,falling down with heavy weight, Lucr. 6, 105: tellus, * Hor. C. 1, 34, 9 (cf.:
terra iners,id. ib. 3, 4, 45:
immota tellus,Sen. Thyest. 1020:
terra semper immobilis,Serv. ad Verg. A. 10, 102:
Unde Horatius. Et bruta tellus): corpora neque tam bruta quam terrea, neque tam levia quam aetheria,App. de Deo Socr. p. 47, 5.—
brutum dicitur hebes et obtusum ... Pacuvius Hermiona: et obnoxium esse aut brutum aut elinguem putes,Non. p. 77, 31 sq.: fortunam insanam esse et caecam et brutam perhibent philosophi, Pac. ap. Auct. Her. 2, 23, 36:
quod bruti nec satis sardare queunt, Naev. ap. Fest. s. v. sardare, p. 322 Müll. (Bell. Punic. v. 65, p. 18 Vahl.): T. Manlius relegatus a patre ob adulescentiam brutam atque hebetem,Sen. Ben. 3, 37, 4; App. M. 7, p. 191, 30:
homo,Lact. 7, 4, 12; Prud. stef. 2, 66; cf. 2. Brutus, II. B.—Esp. in a play on the name, 2. Brutus, v. h. v.—
animalium hoc maxime brutum (sc. sus),Plin. 8, 51, 77, § 207; 9, 29, 46, § 87; 11, 37, 70, § 183; 11, 39, 92, § 226.—But only late Lat. as a general designation of animals opp. to men, our brute, irrational, dumb, Greg. Mag. in Job, 10, 13, 23; 17, 30, 46 al.—