cănīnus — Lewis & Short
cănīnus, a, um, adj.canis,
lac,Ov. Ib. 227; Plin. 29, 6, 39, § 133:
pellis,Scrib. Comp. 161:
stercus,Juv. 14, 64:
rictus,id. 10, 271:
far,spelt-bread for dogs, id. 5, 11:
adeps,Plin. 29, 6, 35, § 111:
fel,id. 29, 6, 38, § 117:
dentes,eye-teeth, dog-teeth, Varr. R. R. 2, 7; 3; Cels. 8, 1; Plin. 11, 37, 61, § 160:
scaeva canina,a favorable augury taken from meeting a dog or from his barking, Plaut. Cas. 5, 4, 4.—
eloquen tia,Quint. 12, 9, 9; Lact. 6, 18, 26; cf. Spald. Quint. l. l.: caninum studium locupletissimum quemque adlatrandi, i. e. causidicorum. Col. 1, praef. §
9: verba,cutting words, Ov. Ib. 230: nuptiae, canine, beastly (cf.: canis obscena;
v. canis),Hier. Ep. 69, n. 2: philosophi = Cynici, Aug. Civ. Dei, 14, 20;
hence, caninae aequanimitatis stupor,Tert. Pat. 2.