causor — Lewis & Short
causor (causs-), ātus, 1, v. n. and
multa,Lucr. 1, 398:
aves aut omina dira,Tib. 1, 3, 17 sq.:
omina Visaque,Ov. M. 9, 768:
nec freta pressurus tumidos causabitur Euros,id. Am. 1, 9, 13: stultus uterque locum immeritum causatur inique: in culpā est animus. Hor. Ep. 1, 14, 12:
ipse valetudinem excusans, patre animi quoque ejus haud mirabilem interturbationem causante,Liv. 23, 8, 7; 3, 64, 2; 36, 10, 13:
negotia,Tac. A. 1, 47 fin.:
valetudinem,id. H. 3, 59 fin.:
adversam patris voluntatem,id. A. 13, 44:
diei tempus,Curt. 4, 16, 18 al.—
causando nostros in longum ducis amores,Verg. E. 9, 56.—
causatus in utroque, quod hic non esset secutus, etc.,Suet. Calig. 23; Dig. 16, 3, 3.—(e) With inf.:
causari accipere rationes,to avoid by a pretence, Dig. 40, 7, 34, § 1.