consŭlātus — Lewis & Short
consŭlātus, ūs, m.consul,
honorum populi finis est consulatus,Cic. Planc. 25, 60:
consulatus ille antiquus,id. Tusc. 2, 17, 41:
quo pluris est universa respublica quam consulatus aut praetura, etc.,Sall. J. 85, 2; 63, 2 et saep.—In plur. (not ante-Aug.):
quinque consulatus eodem tenore gesti,Liv. 4, 10, 9; Tac. Or. 7.—Esp. in the phrases:
consulatum petere,Cic. Mur. 3, 8; Sall. C. 16 fin.; Quint. 11, 1, 69; Suet. Caes. 24 et saep.:
appetere,Sall. J. 63, 6:
mandare alicui,id. C. 23, 5; id. J. 73, 6:
adipisci,Cic. Mur. 26, 53:
accipere,Suet. Aug. 10:
invadere,id. ib. 26:
ingredi,Quint. 6, 1, 35:
inire,Suet. Ner. 43:
obtinere,Cic. Mur. 1, 1:
gerere,id. Agr. 1, 8, 25; Sall. J. 35, 2; Suet. Aug. 14 et saep.; v. also abdico, fungor, defungor, etc.