dē-mŏrĭor — Lewis & Short
dē-mŏrĭor, mortuus, 3,
paene sum fame demortuus,Plaut. Stich. 1, 3, 62:
cum esset ex veterum numero quidam senator demortuus,Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124; cf.:
tantum hominum demortuum esse, ut, etc.,Liv. 40, 19; 26, 23; Curt. 8, 10:
alii sunt alias, nostrique familiares fere demortui,Cic. Att. 16, 11 fin.:
posse evenire, ut demoriantur mancipia,Dig. 4, 4, 11, § 5.—So in pub. law lang.:
in demortui (magistratus) locum creatur, sufficitur, etc.,Liv. 5, 31 Drak.; 23, 21 sq.; Cic. Verr. 2, 4, 5, § 9; Suet. Caes. 41 al.—
potationes plurimae demortuae, Quot adeo cenae, quas deflevi, mortuae!Plaut. Stich. 1, 3, 58:
demortua vocabula,obsolete, Gell. 9, 2, 11.—
ea demoritur te,Plaut. Mil. 4, 1, 23; 4, 2, 49.