1. dēni — Lewis & Short
dēni, ae, a (
I gen. plur., denum, Cic. Verr. 2, 2, 49 fin.; Col. 2, 10, 26 al.:
denorum,Liv. 43, 5 fin.), num. distrib. [decem], ten each, ten at a time, by tens.
I Prop.:
uxores habent deni duodenique inter se communes,Caes. B. G. 5, 14:
Ariovistus denos ut ad colloquium adducerent postulavit,id. ib. 1, 43, 3.—
II Transf., for decem, ten:
bis denis Phrygium conscendi navibus aequor,Verg. A. 1, 381; 11, 326:
ter denis navibus ibant,id. ib. 10, 213:
ut bis dena viginti non sint,Plin. 2, 7, 5, § 27 al.—
B For decimus, tenth:
dena Luna,Ov. Her. 11, 46.