dē-posco — Lewis & Short
dē-posco, pŏposci, 3,
unum ab omnibus sociis et civibus ad id bellum imperatorem deposci atque expeti,Cic. de Imp. Pomp. 2, 5; cf. id. 15, 44:
id non modo non recusem, sed etiam appetam atque deposcam,id. Phil. 3, 13, 33;
so opp. recusare,id. Fl. 38 fin.:
sibi naves,Caes. B. C. 1, 56, 3:
pugnam,Suet. Oth. 9; Front. Strat. 1, 11, 1; 2, 1, 3:
pericula (opp. detrectare),Tac. Agr. 11 et saep. —Absol.:
de proelio cogitandum, sicut semper depoposcimus,Caes. B. C. 3, 85 fin.:
omnibus pollicitationibus deposcunt, qui belli initium faciant,id. B. G. 7, 1, 5.—
sibi id muneris,Caes. B. C. 1, 57:
tibi partis istas,Cic. Rosc. Am. 34, 45:
primas sibi partes,Suet. Calig. 56:
illam sibi officiosam provinciam,Cic. Sull. 18 fin.; cf.:
consulatum sibi,Suet. Aug. 26:
sibi has urbanas insidias caedis atque incendiorum,Cic. Cat. 2, 3, 6:
coloniam tutandam,Suet. Vit. 1.—
aliquem ad mortem,Caes. B. C. 3, 110, 5; cf.:
aliquem ad supplicium,Hirt. B. G. 8, 38, 3:
aliquem ad poenam,Suet. Tit. 6:
aliquem morti,Tac. A. 1, 23:
ad ducem ipsum in poenam foederis rupti deposcendum,Liv. 21, 6:
auctorem culpae,id. 21, 10; cf.
Hannibalem,Just. 32, 4, 8:
ausum Talia deposcunt,Ov. M. 1, 200; Luc. 5, 296 et saep.: altera me deposcere putabatur, to demand my death, Cic. post red. in Sen. 13, 33.—
hostes,Val. Fl. 5, 635.