dē-prāvo — Lewis & Short
dē-prāvo, āvi, ātum, 1, v. a.pravus,
depravata corrigere crura,Varr. L. L. 9, § 11 Müll.; cf.
opp. corrigere,Cic. Fin. 1, 6; id. Div. 2, 46:
(oculi) uni animalium homini depravantur, unde cognomina Strabonum et Paetorum,Plin. 11, 37, 55, § 150.—
corrumpo, vitio, adultero, perdo, pessum do, illicere, pellicere, adducere): nihil est quin male narrando possit depravarier,Ter. Ph. 4, 4, 17:
jureconsultorum ingeniis pleraque corrupta ac depravata,Cic. Mur. 12, 27; cf.
so with corrumpere,id. Arch. 4, 8:
(Campanos) nimiae rerum omnium copiae depravabant,id. Agr. 2, 35 fin.:
puer indulgentia nostra depravatus,id. Att. 10, 4, 5:
ferarum natura malā disciplinā,id. Fin. 2, 11; cf.:
mores hac dulcedine corruptelaque depravati,id. Leg. 2, 15, 38; and:
consuetudo depravata (opp. recta),Varr. L. L. 9, § 18 Müll.:
institutum hominis,Amm. Marc. 29, 1, 19:
inania verba in hos modos,Quint. 9, 3, 100; cf. id. 6, 3, 6 et saep.: seductus ac depravatus ab aliquo, *Caes. B. C. 1, 7; cf.: magna pars gratiā depravata, *Sall. J. 15, 2; and:
plebem consiliis,Liv. 45, 23:
corruptos depravatosque mores parens noster reformet atque corriget,Plin. Pan. 53, 1:
depravatum est cor per mulieres,Vulg. 3 Reg. 11, 4.— Absol.:
solent domestici depravare nonnumquam,Cic. Phil. 1, 13 fin.—Hence,