dē-pugno — Lewis & Short
dē-pugno, āvi, ātum, 1, v. n. and
collatis signis,Plaut. Cas. 2, 5, 44; cf. Liv. 34, 46:
acie instructā, * Caes, B. G. 7, 28: multi depugnant gemitusque edunt,Lucr. 4, 1015:
haud procul moenibus,Liv. 10, 37; cf. id. 34, 46; 40, 34:
adversus aliquem,Front. Strat. 2, 4, 6 et saep.:
Torquatus cum Gallo apud Anienem depugnavit,Cic. Fin. 2, 22, 73:
ad depugnandum,Nep. Them. 4, 4;
so of single combat,Cic. Tusc. 4, 22; id. Fin. 2, 22, 73; Suet. Caes. 39;
and as a t. t. of gladiatorial combats,id. ib. 2, 17 fin.; Asin. Pollio, ap. Cic. Fam. 10, 32, 3; Quint. 8, 5, 12 Spald.;
in the latter sense also with an object: feram,Dig. 3, 1, 1, § 6; cf.
bestias,ib. 48, 8, 11.—Pass. impers.:
ante depugnabitur,Cic. Att. 16, 11, 6: so,
depugnarier,Plaut. Cas. 2, 5, 36:
depugnatum est,Liv. 7, 26; 9, 39.—
cum animo suo,Plaut. Trin. 2, 2, 29:
cum fame,id. Stich. 4, 2, 47:
morti,Sil. 10, 475.—And in a figure borrowed from the lang. of gladiators:
unum par, quod depugnet, reliquum est voluptas cum honestate,Cic. Ac. 2, 46; cf.:
natura atque luxuria depugnant (flores),rival one another, Plin. 21, 8, 22, § 46: indocti stolidique et depugnare parati, * Hor. Ep. 2, 1, 184.—*