dēsĭdĭōsus — Lewis & Short
dēsĭdĭōsus, a, um, adv.desidia, qs. full of idleness, i. e.
qui in oppido sederent quam qui rura colerent, desidiosiores,Varr. R. R. 2 praef.:
si comparer illi, sum desidiosissimus,Plin. Ep. 3, 5, 19; Col. 12, 1, 1:
desidiosior in professione grammatica habebatur,Suet. Gramm. 8:
qui nolet fieri desidiosus, amet,Ov. Am. 1, 9, 46:
apis,Luc. 9, 288.—
habet etiam amoenitas ipsa vel sumptuosas vel desidiosas illecebras multas cupiditatum,Cic. Rep. 2, 4:
delectatio,id. de Or. 3, 23, 88:
inertissimum et desidiosissimum otium,id. Agr. 2, 33 fin.:
desidiose puer (sc. Cupido),Ov. Am. 2, 92.—* Adv.: dēsĭdĭōsē, idly:
agere aetatem,Lucr. 4, 1136.