dignātĭo — Lewis & Short
dignātĭo, ōnis, f.dignor,
dignatione aliquem diligere,Suet. Calig. 24:
diu in summa dignatione regis vixit,Just. 28, 4, 10.—Far more freq.,
de dignatione laborat,Cic. Att. 10, 9, 2 (al. dignitate):
reddere honorem sacerdotiis dignatione sua,Liv. 10, 7, 12; 2, 16, 5; Vell. 2, 59, 2; 2, 69, 3; Tac. A. 4, 52; 13, 20; 42 fin.; id. H. 1, 52 fin.; 3, 80; id. G. 13; 26; Suet. Caes. 4 (al. indignatione); id. Aug. 46 et saep.