dī-grĕdĭor — Lewis & Short
dī-grĕdĭor, gressus, 3,
luna tum congrediens cum sole, tum digrediens,Cic. N. D. 2, 40, 103; cf.:
digredimur paulum rursumque ad bella coimus,Ov. M. 9, 42:
ita utrique digrediuntur,Sall. J. 22 fin.; cf.:
digredimur flentes,Ov. H. 18, 117:
ubi digressi,Verg. A. 4, 80.—With term. a quo:
numquam est a me digressus,Cic. Sull. 12:
ab aliquo,id. Fam. 4, 12; 12, 18; id. Att. 3, 9; Caes. B. C. 1, 57, 4; Sall. J. 18, 11; Liv. 22, 7 al.; cf.:
a marito,to abandon, Suet. Caes. 43:
a colloquio Caninii,Caes. B. C. 1, 26, 4; Liv. 39, 35:
a Corcyra,id. 42, 37:
ex eo loco,Caes. B. C. 1, 72, 4; cf.:
ex colloquio,Liv. 35, 38:
domo,Sall. J. 79, 7:
triclinio,Suet. Ner. 43; cf. id. Aug. 74:
inde,id. Tib. 6 al. —Absol.:
hos ego digrediens lacrimis affabar obortis,Verg. A. 3, 492; cf. id. 5, 650; Tac. A. 1, 27; id. H. 3, 69 al.:
dein statim digrediens,stepping aside, Sall. J. 94, 2 Kritz. —With term. ad quem:
ambo in sua castra digressi,Sall. J. 109, 3; Tac. A. 4, 74; 6, 1; cf.:
in urbem ad capessendos magistratus,id. Agr. 6:
ad sua tutanda,id. A. 4, 73; Front. Strat. 1, 4, 3:
Seleuciam,Tac. A. 2, 69:
domum,id. ib. 2, 30:
digredientem eum cum Caesare circumsistunt,id. ib. 1, 27.
digredi ab eo, quod proposueris,Cic. de Or. 2, 77, 311:
parumper a causa,id. Brut. 93 fin.:
de causa,id. Inv. 1, 51 fin.:
ex eo et regredi in id,Quint. 10, 6, 5.—Absol.:
saepe datur ad commovendos animos digrediendi locus,Cic. de Or. 2, 77, 312; so ib. 2, 19, 80; Quint. 3, 11, 26; 4, 3, 17:
verum huc longius, quam voluntas fuit, ab epistola Timarchidi digressa est oratio mea,Cic. Verr. 2, 3, 69 fin.:
sed eo jam, unde huc digressi sumus, revertamur,id. N. D. 3, 23 fin.; cf. id. Brut. 87 fin.; Quint. 2, 4, 15.