dīlūcĭdus — Lewis & Short
dīlūcĭdus, a, um, adj.diluceo,
zmaragdi,Plin. 37, 5, 18, § 70.—
oratio,Cic. Fin. 3, 1, 3:
verbis uti,id. Inv. 1, 20 fin.; cf.
verba,Quint. 8 prooem. § 26:
sermo,id. 5, 14, 33; 11, 1, 53:
enuntiatio,id. 7, 3, 2 al.—Comp.:
omnia dilucidiora non ampliora facientes,Cic. Or. 5 fin.—Sup. does not occur.—Adv.: dīlūcĭdē.
dilucidius flagrant,Plin. 37, 3, 12, § 48.—
expedire,Ter. Ph. 2, 3, 52; cf.
explicare,Cic. Div. 1, 51, 117:
dilucide planeque dicere,id. Or. 23 fin.:
rei dilucide magnificandi causa,Auct. Her. 3, 4, 8; cf.
dicere,Quint. 8, 6, 52:
lex vetat,Cic. Vat. 15 fin.:
docere,Liv. 39, 47 al.—Comp., Cels. 2, 4.—Sup., Aug. ad Hier. Ep. 29, 2.