ēmŏlŭmentum — Lewis & Short
ēmŏlŭmentum or ēmŏlĭmentum (cf. monumentum), i, n.emolior; lit., a working out; hence,
rarely): neque enim magnum emolumentum esse potest,can present no great difficulty, Varr. R. R. 3, 14, 1 (but in Caes. B. G. 1, 34, the true reading is molimento). —*
so opp. detrimentum,id. 1, 16, 53; cf.
opp. damnum,Suet. Aug. 25:
nullum emolumentum esse, nullum injustitia partum praemium tantum, ut, etc.,Cic. Rep. 3, 16 fin.;
so with praemium,id. de Or. 2, 85, 346; cf.
with utilitas,id. ib. 1, 8 fin.:
boni nullo emolumento impelluntur in fraudem,id. Mil. 12, 32; cf. id. Font. 8, 17; id. Fin. 2, 18, 59; id. Fam. 7, 10 fin.; Liv. 5, 4; 6, 39; 21, 43; Quint. 3, 8, 7; * Lucr. 5, 166 et saep.; of persons:
ut quam maximum emolumentum novis sociis esset,Liv. 22, 22, 7.—
emolumenta rerum fallacibus judiciis vident ... poenam non vident,Cic. Off. 3, 8, 36:
victoriae,Vell. 2, 105 fin.:
belli,id. 2, 114, 4; Just. 9, 1, 2:
pacis,Tac. A. 11, 7:
ergastulorum,Plin. 18, 3, 4, § 21:
laborum,Juv. 3, 22:
sacramentorum (with praemia),id. 16, 35 et saep.:
honoris,Plaut. Trin. 3, 2, 68.