1. fastīdĭum — Lewis & Short
fastīdĭum, ĭi, n.cf. 2. fastus,
cibi satietas et fastidium,Cic. Inv. 1, 17, 25:
mel fastidium creat,Plin. 22, 24, 50, § 109:
fastidium abigere,id. 23, 9, 81, § 161:
auferre,id. 19, 8, 38, § 127:
discutere,id. 23, 1, 27, § 54:
detrahere,id. 22, 25, 74, § 155.—In plur.:
magna movet stomacho fastidia, etc.,Hor. S. 2, 4, 78; 2, 2, 14; 2, 6, 86; Juv. 14, 184; Plin. 26, 7, 25, § 41 al.—
ut nollent attingere nisi eodem die captum piscem,Sen. Q. N. 3, 18; cf. Vulg. Ezech. 16, 31.—
oculorum in hominum insolentium indignitate fastidium,Cic. Fam. 2, 16, 2.—
ab aliqua re celerrime fastidio quodam et satietate abalienari,Cic. de Or. 3, 25, 98; cf.: si (eloquentia) et ex copia satietatem et ex amplitudine fastidium tulerit, Quint. 5, 14, 30:
nescis quantum interdum afferat hominibus fastidii, quantum satietatis,Cic. Mur. 9, 21:
satiari fastidio similitudinis,id. de Or. 3, 50, 193:
nulla voluptas est, quae non assiduitate fastidium pariat,Plin. 12, 17, 40, § 81:
vitato assiduitatis fastidio,Suet. Tib. 10:
rudem esse omnino in nostris poëtis, aut inertissimae segnitiae est, aut fastidii delicatissimi,Cic. Fin. 1, 2, 5:
quae habent ad res certas vitiosam offensionem atque fastidium,id. Tusc. 4, 10, 23:
audiendi,id. Opt. Gen. 4, 12:
insolens domesticarum rerum,id. Fin. 1, 3, 10:
omnis stultitia laborat fastidio sui,Sen. Ep. 9 fin.:
nec id fit fastidio meo,Cic. Phil. 12, 8, 20:
ne sit fastidio Graecos sequi,Plin. 7, 1, 1, § 8:
ipsum lignum in fastidio est,is despised, id. 12, 19, 42, § 91; cf.:
aliquid fastidio damnare,id. 11, 2, 1, § 4: non omnia (i. e. arbores) in omnibus locis nasci docuimus, nec translata vivere: hoc alias fastidio evenit, fastidious or delicate nature, id. 16, 32, 58, § 134.—In plur.:
non tam ea, quae recta essent, probari, quam quae prava sunt, fastidiis adhaerescere,Cic. de Or. 1, 61, 258; cf.:
spectatoris fastidia ferre superbi,Hor. Ep. 2, 1, 215:
opem ferre poëtis antiquis contra fastidia nostra,id. S. 1, 10, 7:
matri longa decem tulerunt fastidia menses,Verg. E. 4, 61.—
elatio, vanitas, arrogantia, superbia, fastus): ex eorum (divitiorum) fastidio et superbia (regna) nata esse commemorant,Cic. Rep. 1, 32 Mos. N. cr.; cf.:
superbiam magno opere, fastidium arrogantiamque fugiamus,id. Off. 1, 26, 90; id. Agr. 1, 7, 20; cf.:
superbia et fastidio amplissimos honores repudiare,Plin. Pan. 55, 4:
si essent arrogantes, non possem ferre fastidium,id. Phil. 10, 9, 18:
efferri fastidio et contumaciā,Cic. Lael. 15, 54.—In plur.:
superba pati fastidia?Verg. E. 2, 15:
oderunt fastidia divi,Tib. 1, 8, 69:
qui tulerit Meroes fastidia longa superbae,Calp. E. 11, 50:
veteris fastidia quercus,Juv. 14, 184.