fautor — Lewis & Short
fautor (uncontr. făvĭtor, Lucil. ap. ōris, m.faveo,
Non. 110, 23; Plaut. Am. prol. 78 and 79; Cic. Planc. 1, 1, acc. to Cod. Erf.),I a favorer, furtherer, promoter, maintainer, patron (class.).
(a) With gen.:
cujus ego dignitatis ab adulescentia fautor (with adjutor),Cic. Fam. 1, 9, 11; cf. id. ib. 10, 12 fin.;
12, 25, 3: multi fautores laudis tuae,id. Planc. 23, 55; cf.:
studiosi et fautores illius victoriae,id. Att. 1, 16, 8:
nobilitatis,id. Rosc. Am. 6, 16;
clamor ab utriusque fautoribus oritur,from the partisans, Liv. 1, 48:
competitorum,Varr. R. R. 3, 5 fin.:
regis,Sall. J. 27, 2:
et cultor bonorum (populus),Liv. 9, 46, 13:
inepte (i. q. inepte favens) Lucili,Hor. S. 1, 10, 2; cf.
veterum,id. Ep. 2, 1, 23:
omnes illi fautores illius flagitii,Cic. Att. 1, 16, 11:
nequitiae,Hor. Ep. 1, 15, 33.—
(b) With dat.: favitorem tibi me, amicum, amatorem putes, Lucil. ap. Non. 110, 23: aetati facieque tuae se Fautorem ostendat, id. ap. Gell. 9, 14, 23:
cum tam multos et bonos viros ejus (Plancii) honori viderem esse favitores, etc.,Cic. Planc. 1, 1.—
(g) Absol.:
virtute ambire oportet, non favitoribus: Sat habet favitorum semper, qui recte facit,i. e. applauders, claqueurs, Plaut. Am. prol. 78 sq.; so Suet. Ner. 43; id. Tit. 8; Hor. Ep. 1, 18, 66.