formīdŭlōsus — Lewis & Short
formīdŭlōsus (formīdŏlōsus, v. Corss. Ausspr. 2, 145), a, um, adj.2. formido,
nimis formidulosum facinus praedicas,Plaut. Am. 5, 1, 65:
loca tetra, inculta, foeda, formidulosa,Sall. C. 55, 13:
hunc locum consessumque vestrum, quem illi horribilem A. Cluentio ac formidulosum fore putaverunt,Cic. Clu. 3, 7:
ferae,Hor. Epod. 5, 55:
seu me Scorpius aspicit Formidolosus,id. C. 2, 17, 18:
herbae formidolosae dictu, non esu modo,Plaut. Ps. 3, 2, 35:
facinus,id. Am. 5, 1, 65:
dubia et formidulosa tempora,Cic. Verr. 2, 5, 1, § 1:
formidulosissimum bellum,id. Pis. 24, 58; id. de Imp. Pomp. 21, 62:
in vulgus,Tac. A. 1, 76.—
not in Cic.): mancipia esse oportet neque formidolosa neque animosa,Varr. R. R. 1, 17, 3:
num formidolosus, obsecro, es?Ter. Eun. 4, 6, 18 sq.:
(boyes) ad ingredienda flumina aut pontes formidolosi,Col. 6, 2, 14:
equus,Sen. Clem. 17.— Comp.:
exercitum formidolosiorem hostium credere,Tac. A. 1, 62.—Hence, adv.: formīdŭlōse. *