fraudātor — Lewis & Short
fraudātor, ōris, m.id.,
I a cheat, deceiver, defrauder (rare but class.):
creditorum Trebellius et homo diruptus dirutusque,Cic. Phil. 13, 12, 26:
fraudatorum et infitiatorum impudentia,id. Fl. 20, 48:
beneficiorum,Sen. Ben. 4, 26.