fŭgo — Lewis & Short
fŭgo, āvi, ātum, 1, v. a.id.,
qui homines inermes armis, viris, terrore repulerit, fugarit, averterit,Cic. Caecin. 12, 33; cf.:
fugatus, pulsus,id. ib. 11, 31;
23, 64: Latini ad Veserim fusi et fugati,id. Off. 3, 31, 112:
hostes (with fundere),Sall. J. 21, 2; 58, 3; Vell. 46 fin.; cf.:
fugato omni equitatu,Caes. B. G. 7, 68, 1:
fugatis equitibus,Sall. J. 101, 10:
fugato duce altero,Hirt. B. G. 8, 36, 1:
Hannibalem Lares Romanā sede fugantes,Prop. 3, 3 (4, 2), 11:
indoctum doctumque fugat recitator acerbus,Hor. A. P. 474:
nisi me mea Musa fugasset,had not sent me into exile, Ov. P. 3, 5, 21; cf.:
longe fugati conspectu ex hominum,Lucr. 3, 48:
dum rediens fugat astra Phoebus,Hor. C. 3, 21, 24:
fugatis tenebris,id. ib. 4, 4, 39:
(flammas) a classe,Ov. M. 13, 8:
maculas ore,id. Med. Fac. 78:
fugat e templis oculos Bona diva virorum,id. A. A. 3, 637: tela sonante fugat nervo, lets fly, discharges, Sil. 2, 91:
saepe etiam audacem fugat hoc terretque poëtam, Quod, etc.,Hor. Ep. 2, 1, 182; cf.:
id quidem multos a proposito studendi fugat,Quint. 2, 2, 7:
fugat hoc (telum), facit illud amorem, etc.,Ov. M. 1, 469 sq.:
nostro de corde fugabitur ardor,id. ib. 9, 502.—Trop.:
Martia cui somnos classica pulsa fugent,Tib. 1, 1, 4.