1. fūr — Lewis & Short
fūr, fūris, comm.root fer-, v. fero; cf. Gr. fw/r, Gell. 1, 18,
quodsi duodecim tabulae nocturnum furem quoquo modo, diurnum autem, si se telo defenderet, interfici impune voluerunt, etc.,Cic. Mil. 3, 9: ita in legibus posiverunt, furem duplici comdemnari, feneratorem quadrupli, Cato, R. R. praef. § 1: fures privatorum furtorum, opp. fures publici, id. ap. Gell. 11, 18, 18:
canes aluntur in Capitolio, ut significent, si fures venerint,Cic. Rosc. Am. 20, 56:
fures aerari,Sall. C. 52, 12:
a Philippo interrogatus, quid latraret, furem se videre respondit,Cic. de Or. 2, 54, 220:
M. Carbo condemnatus, fur magnus, e Sicilia,i. e. extortioner, id. Fam. 9, 21, 3:
ne quis fur esset, neu latro, neu quis adulter,Hor. S. 1, 3, 106:
(Priapus) furum aviumque Maxima formido,id. ib. 1, 8, 3:
Sallustius historicus priscorum verborum ineruditissimus fur,Suet. Gram. 15:
fur tuos,i. e. who carried you off, Plaut. Capt. 5, 4, 21.—In the fem.:
fures estis ambae,Plaut. Poen. 5, 4, 67.—
tun' trium litterarum homo Me vituperas? fur, etiam fur trifurcifer,Plaut. Aul. 2, 4, 47; cf.:
non fur, sed trifur?id. ib. 4, 4, 6; 4, 10, 38 sc.; id. Cas. 3, 6, 1; id. Ps. 1, 3, 131 et saepe quid domini faciant, audent cum talia fures! Verg. E. 3, 16:
manipulus furum,Ter. Eun. 4, 7, 6.—