hŏlus — Lewis & Short
hŏlus (better than ŏlus; archaic he-lus; cf.: helus et helusa antiqui dicebant, quod nunc holus et holera, Paul. ex
Fest. p. 100 Müll. A form, holu, anciently helu, can be inferred from helvola, helvella, and olvatum; v. Müll. Paul. ex Fest. p. 203, b), ĕris (prandere,id. Ep. 1, 17, 13:
silvestre,Plin. 22, 22, 38, § 80:
marinum,sea-cale, id. 29, 4, 25, § 80:
semper holus metimus,Calp. Ecl. 2, 74:
Syria in hortis operosissima, venitque in proverbium Graecis, multa Syrorum holera,Plin. 20, 5, 16, § 33.—Prov. for a coarse or humble meal, plain diet:
melius est vocari ad olera cum caritate quam ad vitulum saginatum cum odio,Vulg. Prov. 16, 17:
qui infirmus est olus manducet,ib. Rom. 14, 2.—
called also: holus pullum,Col. 10, 123.