immĭnĕo — Lewis & Short
immĭnĕo (inm-), ēre, v. n.in-mineo,
collis plurimus urbi Imminet,commands, Verg. A. 1, 420; cf.:
imminens prope ipsis moenibus tumulus,Liv. 29, 35, 7:
imminens villae tua pinus esto,Hor. C. 3, 22, 5:
candida populus antro Imminet,Verg. E. 9, 41:
aër his,Ov. M. 1, 52:
caelumque quod imminet orbi,id. ib. 2, 7:
scopulus aequoribus,id. ib. 4, 525:
apex collis subjectis arvis,id. ib. 7, 779:
nemus desuper,Verg. A. 1, 165:
arbos,Ov. M. 4, 459:
imminet e celsis audentius improba muris Virgo,Val. Fl. 6, 681; Quint. 11, 3, 130:
choros ducit Venus imminente luna,shining overhead, Hor. C. 1, 4, 5: cum ageretur togata, simulans, caterva tota clarissima concentione in ore impuri hominis imminens contionata est: Huic vitae tuae, etc., bending or turning towards, Cic. Sest. 55, 118; cf.:
gestu omni imminenti,bent towards him, id. de Or. 2, 55, 225.—
imminet hic, sequiturque parem, similisque tenenti Non tenet,Ov. M. 7, 785:
tergo fugacis,id. ib. 1, 542:
carcer imminens foro,adjoining, Liv. 1, 33, 8:
imminentia muro aedificia,id. 2, 33, 7.—
nimis imminebat propter propinquitatem Aegina Piraeeo,Cic. Off. 3, 11, 46; cf.:
Carthago imminere jam fructuosissimis insulis populi Romani videbatur,id. Agr. 2, 32, 87:
certior sum factus, Parthos ... Ciliciae magis imminere,id. Att. 5, 20, 2:
imminent duo reges toti Asiae,id. de Imp. Pomp. 5, 12:
circum insulas Italiae inminentes,Liv. 21, 49, 1:
Mithridates Italiae quoque,Vell. 2, 18, 4:
Parthi Latio,Hor. C. 1, 12, 53:
Germaniae et Britanniae,Suet. Calig. 19:
bello subegit gentem rebus populi Romani imminentem,Cic. Rep. 2, 20:
instabat agmen Caesaris atque universum imminebat,Caes. B. G. 1, 80 fin.:
imbrium divina avis imminentŭm,Hor. C. 3, 27, 10:
turris ingens inminebat,Liv. 21, 7, 7; 21, 11, 10:
inminentes tumuli,id. 3, 7, 2. —
hujus mendicitas aviditate conjuncta in nostras fortunas imminebat,Cic. Phil. 5, 7, 20; Liv. 30, 28, 9:
in alterius ducis exercitusque opprimendi occasionem imminebat,id. 25, 20, 5:
huc imminet: om nes Dirigit huc sensus,Verg. Cul. 89:
alieno imminere,Sen. Ep. 2 fin.:
rebus,Tac. A. 16, 14:
quod imminere emptioni publicanos videbat,Suet. Aug. 24:
peritus rerum popularium imminensque ei potestati,Liv. 3, 51, 9:
spei majoris honoris,id. 4, 25, 9:
occasioni alloquendi regem,Curt. 5, 11:
exitio conjugis,Ov. M. 1, 146:
Verres avaritia semper hiante atque imminenti fuit,Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134.—
sunt qui ea, quae quotidie imminent, non videant,Cic. Cat. 1, 12, 30:
mors, quae propter incertos casus quotidie imminet,id. Tusc. 1, 38, 91.—
periculum, quod imminere ipsi portenderetur,Suet. Claud. 29:
periculum ambobus,id. Tit. 9:
imminentes undique insidiae,id. Caes. 86:
discrimina undique,id. Tib. 25:
summum discrimen,Quint. 8, 4, 22:
bellum,id. 12, 1, 43:
taedio praesentium et imminentium metu,Suet. Vit. 15.