impĕrītĭa — Lewis & Short
impĕrītĭa (inp-), ae, f.imperitus,
I inexperience, ignorance, awkwardness (mostly post-Aug.;
not in Cic. or Cæs.): Jugurtha, cognita vanitate atque imperitia legati, subdolus ejus augere amentiam,Sall. J. 38, 1; cf. id. ib. 85, 45:
plurimum Marius imperitia hostium confirmatus,id. ib. 99, 1; cf.:
pugnam imperitia poscere,Tac. A. 13, 36:
juvenum,id. ib. 13, 42:
imperitia et rusticitas afferunt interim frigus,Quint. 6, 1, 37:
contra Circium serere, imperitia existimatur,Plin. 17, 2, 2, § 21:
rerum atque verborum imperitia, Gell. N. A. praef. § 12: nimia,Gai. Inst. 2, 109.—In plur.:
grammatico insolentiarum et imperitiarum pleno,id. 7, 17 in lemm.