impĕrītus — Lewis & Short
impĕrītus (inp-), a, um, adj.2. inperitus,
homines adulescentulos, inperitos rerum,Ter. And. 5, 4, 8:
summi juris peritissimus, civilis non imperitus,Cic. Rep. 5, 3:
imperitus foederis, rudis exemplorum, ignarus belli,id. Balb. 20, 47; cf. id. de Or. 3, 44, 175: homo imperitus morum, agricola et rusticus, with no experience of life, id. Rosc. Am. 49, 143:
homines barbari et nostrae consuetudinis imperiti,Caes. B. G. 4, 22, 1; cf. id. ib. 1, 44, 17:
conviciorum,Auct. Her. 4, 10, 14:
lyrae,Quint. 1, 10, 19:
poëmatum quoque non imperitus,Suet. Aug. 89.—
homine inperito numquam quicquam injustius,Ter. Ad. 1, 2, 18:
cum in theatro imperiti homines, rerum omnium rudes ignarique consederant,Cic. Fl. 7, 16:
callidum imperitus fraudasse dicitur,id. Rosc. Com. 7, 21:
sin apud indoctos imperitosque dicemus,id. Part. 26, 92; cf. id. Rep. 1, 16:
cum imperiti facile ad credendum impellerentur,id. ib. 2, 10:
uti prudentes cum imperitis manus consererent,Sall. J. 49, 2:
ne quis imperitior existimet, me, etc.,Cic. Rosc. Am. 46, 135; so,
imperitiores quidam,Quint. 1, 10, 28:
contio quae ex imperitissimis constat, etc.,Cic. Lael. 25, 95:
multitudo imperita et rudis,Liv. 1, 19, 4.—Rarely of things:
ingenium,Plaut. Trin. 3, 2, 39:
poëma imperito quodam initio fusum,Quint. 9, 4, 114.—
in his non imperitus,Vitr. 1, 1: in verbis adeo imperitus, Quint 1, 4, 27; 12, 3, 5.— Hence, adv.: impĕrītē, unskilfully, ignorantly, awkwardly:
imperite absurdeque fictum,Cic. Rep. 2, 15:
dicebat Scipio non imperite,id. Brut. 47, 175:
excerpta,Quint. 2, 15, 24.—Ellipt.: hoc imperite (suppl. factum), Cic. Phil. 2, 32, 81.—Comp.:
quid potuit dici imperitius?Cic. Balb. 8, 20.—Sup.:
cum est illud imperitissime dictum,Cic. Balb. 11, 27.