imprōvĭdus — Lewis & Short
imprōvĭdus (inpr-), a, um, adj.2. in-providus,
duces,Cic. Att. 7, 20, 2:
senes,id. Lael. 26, 100:
improvidos incautosque hostes opprimere,Liv. 22, 19, 6; Cic. Fam. 2, 16, 1:
hominum mentes occupare,id. Lig. 6, 17:
pectora,Verg. A. 2, 200:
adulescens improvida aetate,Cic. Tusc. 5, 21, 62 fin.:
aetas puerorum,Lucr. 1, 939; 4, 14:
tela, quae et ipsa caeca et improvida feruntur,aimless, Plin. Ep. 4, 22, 5:
festinatio inprovida est et caeca,Liv. 22, 39, 22.—
futuri certaminis Romanus veniebat,Liv. 26, 39, 7:
rudis et improvida hujus mali civitas,Plin. 36, 3, 3, § 7:
(Vitellius) ignarus militiae, improvidus consilii,Tac. H. 3, 56.—*
hasta improvida servasse spatium campi distantis,Sil. 4, 286.—Adv.: imprōvĭdē, improvidently:
se in praeceps dare,Liv. 27, 27, 11; Col. 6, 17, 35.