ĭnănĭmus — Lewis & Short
ĭnănĭmus, a, um, adj.2. in-animus,
cum inter inanimum et animal hoc maxime intersit, quod inanimum nihil agit, animal agit aliquid,Cic. Ac. 2, 12, 37; cf.: inanimum est omne, quod pulsu agitatur externo;
quod autem est animal, id motu cietur interiore et suo,id. Tusc. 1, 23, 54:
cujusque generis vel inanimi vel animantis origo,id. ib. 5, 24, 69; id. Rep. 6, 26:
res (opp. quodque animal),id. Div. 2, 47, 98:
natura,id. N. D. 2, 30, 76:
muta atque inanima,Cic. Verr. 2, 5, 67, § 171;
so with muta,id. N. D. 1, 14, 36; Tac. A. 4, 69 fin.:
omnes res, animantes et inanimae,Auct. Her. 4, 48, 61; 4, 53, 66; cf.:
ex mutis animalibus aut inanimis,Quint. 5, 3, 23:
satiati caede animantium, quae inanima erant, etc.,Liv. 41, 18, 4.